 |
 |
|
| امشب بیا به سومه کورم سری بزن... |
|
"دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تا رو
ببره از اینجا و اونور ابرا بذاره.. من می خوام تا آخر دنیا تماشات بکنم اگه زندگی برام چشم تماشا بذاره.. بی تو دنیا نمی ارزه..تو با من باش و بذار.. همه دنیا منو همیشه تنها بذاره.."
... روزها از پی شوق آمدنت می گذرد،ماه من.. فروردین بود و اردیبهشت و خرد ا د و هم اینک تیر.. بر سر عهدمان بمان.. شب میلاد تنم، داغ مرداد، چشم به راهت هستم... تا که بیایی و سر مست از شوق آمدنت با حرم نفس هایت لبریزم کنی. لبریز از هر چه حس خوشبختی ست.. هر روز از دلتنگی ات را با سبدی پر از گل های سپید باغچه نشانه می گذارم.. تا که بیایی ، همه را تقدیمت می کنم... گل های لاله عباسی باغچه را ببین همه تشنه اند.. ماه را ببین، انگار او هم تشنه است.. امَا نه از آب و نه از خاک بلکه از حرارت این مهر ناگسستنی... ... نیمه شب بهاریست مهربان من ، در شهری دور از زادگاه منو تو دور از آنجا که بی قرار منی ، جشن میلاد تو را به شادی نشسته ام... تنها در سکوت خویش برایت می رقصم و آواز می خوانم... ... مزاحم شدم بپرسم : شما که مدَعی چنین عشقی شورانگیزی! هم اینک مست خوابی یا سرمست از عِطر تنم..؟؟؟
تولدت مبارک!
هشتادو نهمین روز از بهار ۱۳۸۷
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387ساعت 16:51 توسط آزاده . خ |
|
|
این روزها بازار کار بساز بفروش ها داغ ِ داغ است! می کوبند و ویران می کنند و دگر بار می سازند.. پول خوبی هم نصیبشان می شود... خانه باغ های ویلایی و دلباز و با صفا با حوض های گِلی و کاشی کاری های ناب ، تبدیل به قفس های تنگ آپارتمانی می شوند.. بیچاره ها حق هم دارند! زمین گران است خانه واویلا می کندو این همه آدم... طفلک این جوان های اول راه هر کدامشان بعد از چشیدن طعم شیرین وصال وقتی به اصل مطلب نزدیک می شوند به غلط کردن مبتلاو کاسۀ چه کنم به دست، این بنگاه و آن بنگاه ... آخ.......................! این صدای آوار از کجا بود؟ دیوار خانۀ کناری بود که فرو ریخت، یا دل من؟؟؟ ... کاش یک مسلمان پیدا می شد، یک بساز و بفروش حسابی گرگ باران دیده.. کسی که خانۀ ویران دل مرا به بالاترین قیمت مردانگی بخرد، بکوبد، و دوباره بسازد... از نو بسازد! قول می دهم رهن و اجاره ای در کار نباشد. قول می دهم که فقط به تمنای عشق، به زلالی مهر کودکانه ام هر که آمد به این ویرانۀ تازه آباد به دل دوست دارمش...
"گفتم دگر به غم ندهم دل ولی دریغ غم با تمام دلبریش می برد دلم فریاد ای رفیقان فریاد. مردم ز تنگ حوصلگی ها، دلم گرفت..." |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه چهاردهم خرداد 1387ساعت 12:56 توسط آزاده . خ |
|
|
... می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند ظهر جمعه ست.. از الان عذای دلتنگی غروبش توی این قفس رو گرفتم.. می دونی چی دارم گوش می کنم؟ شب ـ کویر ـ سکوتِ استاد رو... چرا منو با این صدا آشنا کردی؟ آخ چقدر تو دوسم داشتی..حالا می فهمم.. عجب کودنی بودم..! خوب می خواستی با گوش دادن و بعد دل سپردن به این صدا حسابی بسوزم... می دونستی بعد از رفتنمون.. دل کندنمون... دیگه هیچی ساکتم نمی کنه... جز این صدا..که منو می بره اون دورا... اون دورا که تو ایستادی و داری بهم می خندی.. ... بمیرُم تا تو چشم تر نبینی..دلربایُم... .... چنان از آتش عشقت بسوزُم که از ما رنگ خاکستر نبینی.. دلُم دردی که دارد با که گوید؟ گنه خود کرده تاوان از که جوید؟ دریغا نیست همدردی موافق که بر بخت بدُم خوش خوش ببوید... گل وصلت فراموشم نکرده.. مگر خار از سر گورم بروید... ... یادته سال اول کادوی تولدت چی خواستی؟ دفتر خاطراتمو...آخه اونموقعه ها برات ناشناخته بودم..مجهول و مبهم.. می خواستی منم مثه تمرینای ریاضیت و معادله های نجومیت حل کنی شاید یه درسی بهت بده.. شدم مهمترین درس زندگیت.. کادوش نکردم..دو دستی تقدیمت کردم که بهتر منو بشناسی.. یادته یه جاش چی نوشته بودی؟ * **حاجت گرفته بودم و خود بی خبر از آن از بس که حاجت دل ما بی صدا دهی*** اما مهربون خدا با چنان فریادی جواب زمزمه های دلم رو داد که که تا ابد کرم کرد و کور و... شدم کر تا دیگه صدای محبت کسی رو نشنوم...حتی اگه اون محبت از یه مهر واقعی باشه.. البته خوبه..خیلی بهم کمک می کنه..تا تو این دنیای پر از تظاهر به دلدادگی به هر نگاهی دل نبندم.. همه میگن دعاهات گیراست..دعامون کن.. آخه مهربون خدا..شما نمیگی یه موقعه لو می رم؟ نمی گی شاید برای این بنده هات سوال پیش بیاد؟ بعد می فهمن دلم شکسته ست ها... بعد از مدت ها چند روز پیش فضولا فضولیشون گل کرد...گفتن همین حوالی هستی.. گریه کردم..با هر آهی که می کشیدم جیگرم می سوخت.. گفتم خدایا شکرت!آخرین دعام هم در حقش مستجاب شد... یادته چقدر نگران این ۲ سال بودی..که کجا چه جوری می گذره؟؟؟ ... ز عشقت سوختُم ای جان کجایی؟ بماندُم بی سر و سامان کجایی؟ نه جانی و نه غیر از جان چه چیزی؟ نه در جان نه برون از جان..کجایی؟ ... همون ثانیه های اول بود.. ازم پرسیدی :"چی می خوای؟" گفتم :"یه زندگی!" پرسیدم:"خوب! تو چی؟تو چی می خوای؟" گفتی:"یه تجربه!!!" رفتم..شدم یه تجربه شیرین..آره شیرین! آخه اگه بیشتر از اون می موندم می شدم مثه یه لیمو شیرین گاز زده..تلخ!!! وسلام... ظهر جمعه ـ هفتاد و دومین روز از بهار ۱۳۷۸ |
|
+ نوشته شده در
جمعه دهم خرداد 1387ساعت 15:8 توسط آزاده . خ |
|
|
همرا های عزیزم..
آی اونایی که از متن توضیحات وبلاگ ناراحت بودین و اعتراض کردین.. کم هم فوشم ندادین! ببینید برش داشتم..یه چیز دیگه نوشتم... یه خبر...شاید از این به بعد شکل این خونه من یه کمی عوض بشه.. کمتر شعر بنویسم می خوام شروع کنم و یه جور دیگه ادامه بدم.. امیدوارم بهتر بشه نه بدتر.. تا بعد... |
|
+ نوشته شده در
جمعه دهم خرداد 1387ساعت 15:0 توسط آزاده . خ |
|
|
ای که سرودنم ،
از طپش چشم توست.. بودن و ماندن ، شدن از نفس گرم توست... اینهمه آوا و مشق در صدد مدح توست... شعر و ترانه از کی زنگ بهانه ازتوست؟! نیست صدایی ز من باز گلایه از توست.. آخر ماندن رسید ، قهر دوباره از توست... چهل و چهارمین روز از پاییز ۱۳۸۴ |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه ششم خرداد 1387ساعت 21:21 توسط آزاده . خ |
|
|
سربرآستان دل نهاده ومنتظرم... یا حتی اشاره ای از تو...
که به سمت کوی تو بال بگشایم و تا ابد عاشق بمانم.. چرا که از ازل نیز اینچنین رقم خورده بود..
هستِ من؛ بگذار تا که این ترانه را تنها با تو بگویم.. انگار مرده ام و از عالمی دگر به نظاره ات نشسته ام در حالتی بین بودن و نبودنم، حسی شبیه خلصه.. شبیه عاشقی به زیر باران ِ نبودنت یا فرو رفتن سر به زیر آب...
تنها تو بدان،قرار من.. من عمق این دریا را حس می کنم، به ژرفای وجود نازنینت پناهنده می شوم... و به عشق، به خورشید ، به رنگ یاس ها.. به زندگی ... امیدوار می شوم...
بگذار ساده بگویمت،ساده تر از راز آب... تو از جنس بادی، گاه آرام و گاه بی قرار.. اثیری... آری تو از جنس خاک و... پاکی و... گاه سرد و گاه...
سکوتِ ماتِ من، تو آرامش ِ خیال من... خیالی که قبل تر ها عاشق شده بود و دیگر نبود... که به زیر سنگینی و زخم یک حادثه خم شده بود... گمشده در زمان و بی خیال ِ بودن ِ خویش...
چگونه با تو بمانم؟ که با تو بودنم فقط خیال است... خیالی اما حس کردنی ست!
چگونه بی تو بمانم؟ که با هر دم و بازدم همراه منی، همره خیال پریشان شده ای که هم اکنون در آغوش مهربانی ات چونان یک کودک آرام گرفته است... چگونه بی تو بمانم... تو که از جنس اثیری.. از آسمانی.... پنجاهمین روز از بهار ۱۳۸۷
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387ساعت 3:30 توسط آزاده . خ |
|
|
ای تنی که با منی و دور از تنی و اینگونه ای که با منی.. ای تنی که راز آرامش منی بیا و با من بمان دمی و بخوان نجوای بی همدمی... ای غمی که باعث آرامش دلی و همواره با منی و کمی مبهمی! اینگونه خطابت کنم ، تنها و تنها امید بودنی...! پنجاهمین روز از زمستان ۱۳۸۶ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 17:26 توسط آزاده . خ |
|
|
من آیینه کرشمه و زیبایی تؤام
من انعکاس ناز و دلربایی تؤام گویا به چشم تو من هم غریبه ام اما بدان که من هم فدایی تؤام ای آشنا..عزیز کرده..نور دو دیده ام هرگز نبرم نام تو از یاد و خاطرم این عشق پاک توبامن همیشگی ست جاوید بمان در دلم عطر بهاری ام دانی که رنج نبودنت پیر می کند مرا؟ دلسرد و نا امید...رنجور می کند مرا؟ ناگه چه شد؟ چه بر سر این دلم آمده ست؟ همت بکن رفیق..سامان بده مرا... هشتادو چهارمین روز از زمستان ۱۳۸۶ آخرین جمعه سال |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387ساعت 16:11 توسط آزاده . خ |
|
|
من منتظر به یک اشارهْ ناز از تؤام
من از تووبی قرار تووهمواره باتؤام یک لبخند تو می ارزد به عالمی نیاز خندان وشاد دراین گیرودارازبرای تؤام این من،منم بی تاب لحظۀ سر رسیدنت شادم که همنوای ساز گریه های تؤام من به تاری ززلف سیاهت بسنده می کنم شادم که خطوط دفتر خاطرات تؤام من در میان جمع ساکتم ولی مغشوش بی تاب ز خاطر بیگانه ای،به یاد تؤام رنجم مده بیش به یادآوری خطی زنام دوست دل بر ندار ز دلم، که بیماربه عشق تؤام ای عشق سراسیمه آمده بمان در دلم که من از توو بی قرار توو همواره با تؤام
سی وهفتمین روزازپاییز ۱۳۸۵
|
|
+ نوشته شده در
شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387ساعت 21:43 توسط آزاده . خ |
|
|
I was alone and living with my simple dreams ...suddenly you happened I don't undrestand some thing ???what's going on ???when it's end where we can meet each other again I was alone and living alone for my self but... suddenly you happened ...my dear love,I always thought I'll belong to you...for ever...but now !you went...and I'm still here,in my dreams...with you ,My beautiful dream...End was so soon ,you are not here with me..but you're still mine and that's enogh to be alive I don't know???why there is always some thing on the way to stops events I'm not angry with God ,I always accept what ever comes but this time.. ...I can't forget My beloved ,live..live longer...at least longer than me I can't imagine the day that I walk on an earth that you'r not walking on If there is some thing to help me in this ugly nightmare,It's you..your love I don't know???It'll happen or not..may I see you once more or not ...stay here... in my dreams my beloved
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387ساعت 23:8 توسط آزاده . خ |
|
|
به یاد بود روز عشق یه شعر تازه تر می گم
دوست دارم خیلی زیاد٬اینوفقط یه بارمی گم یه روز تو اوج تنهایی یا شایدم موقع خواب دلم داره یخ می زنه درست مثه یه قطره آب.. .دست ازسرم برنداری٬والا بازنده می شی تو دفتر نقاشیا یه نقطهُ سیاه می شی اگریه کم خطا کنی می رم اینوخوب می دونی یادم می ره مهربونی٬ازتوی چشمام می خونی؟! دیگه داره یه سال می شه٬توی دلم جا شدی تو سالروز این روز قشنگ برام یعنی یه سال نو بهار دیگه کم کم می آد ٬دلا دیگه جوون می شن شکوفه ها در می آدو دلا همه یه رنگ می شن شصت و هشتمین روز از زمستان ۸۲ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386ساعت 23:47 توسط آزاده . خ |
|
|
از چه بگویم٬
با که بگویم ٬ از کجا.......؟! با که بگویم که دلم پر ز غم و غصه هاست... منو تو مالک هم٬عاشق هم در سراشیب زمان به دنبال هم... از چه بگویم٬ که سنگینی ناتمام های سکوتت بار غمی ست بر چاک دلم... از که بگویم٬ از تو که در خلوت شب پنهان ز دلم تنهایی...؟! از کجا روم٬ آن کوچه که راهش ختم خطاست...؟! بعد از این نمی باید گفت باید دید٬ باید رفت... محکمی از پشت می گوید: لمس کن دست خدا را.... چهل و سومین روز از پاییز ۸۴ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت 12:40 توسط آزاده . خ |
|
|
خطاکردم که دل را درپریشانی رها کردم
خدا را بردم از یاد و به ویلانی وفا کردم نمی دانم کجایم٬کیستم٬دنیا رهایم کن که از ناباوری دستم به دست عابری دادم جفا کردو مرا آتش زد و.... رفت چه خوش خاطر به پایش من وفا کردم به اوگفتم که نفرینم به جانت هست باقی ولی هر دم برایش من دعا کردم... دوازدهمین روز از بهار ۸۰ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت 12:6 توسط آزاده . خ |
|
|
من تمام خالصی را نقش بستم تا تو را جویم٬
گلی از باغبان عشق دزدیدم ٬که بگریزم به دامانت بیاویزم دگر بارم بگویم :"دوستت دارم..."! ..... ولی آنگه که من گل را نشان دوست می دادم و تو اندک نگاهی بر دل پر ز امیدم نکردی و من مثل تمام لحظه های سخت دیدارت چنان محو نگاه دل کشت بودم که ناگه باغبان عشق ما را دید٬ تو مثل باد می رفتی و من میان پنجه های سرد این پاییز٬ کنار ساحل دریای امیدت بی تحمل اشک می ریزم... من نگاه بی فروغم٬ گوش کن٬من سلام بی جواب مانده ام... من دل غم دیده ام... من همان آزاده شهر غریبه ٬ منتظر می مانم و با آه سینه فاش می گویم: که پیام شب تیره٬نوید صبح سپیده.. پنجاه و سومین روز از پاییز ۸۱ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت 11:46 توسط آزاده . خ |
|
|
آسمون داره به حال من می باره
می دونم قهری دوباره چشاتو بستی عزیزم می بوسم که اشک نباره می دونم خیلی بدم من تو ببخش ولی دوباره! منو نشناختی تو هیچ وقت تو صدامو نشنیدی توی تاریکی و ظلمت نور فانوسو ندیدی... تو ببخش ولی دوباره! دل من خیلی گرفته خیلی وقته.. آسمون نداشت ستاره تو بهم می گی بهاره اما پاییز ٬ اما بارون برگای خیس و خیابون همشون می گن خزونه نکنه بازم دروغه؟! تو... ببخش ولی دوباره...!!! پانزدهمین روز از پاییز ۸۴
|
|
+ نوشته شده در
جمعه هفدهم اسفند 1386ساعت 11:25 توسط آزاده . خ |
|
|
من آن بهار لطیفم
که حقیقت طبیعت رنگ خزان به درو دیوار بودنم می زندو من ملول مثل شکستن... من آن درخت بهارم که زرد رنگ و غریبم که شاخه های ترم ٬خشکیده و زرد است... و من همان اخرایی غروب٬ رنگ برگها ی پاییزم.. مرا به نقش در آور به حرمت استواری دیواری که تا بمانم و باز رنگ بهار بزند به لباسم حقیقت تلخ زمینی... مرا به نقش در آور به روی دیوار صاف اتاقم تا که ریشه های جوانم به زیر سردی این خاک از غم نداشتن تو ٬نمی رند... مرا به نقش در آور ٬ تویی که نقاش حیات منی.. مرا به نقش در آور.... اولین روز از پاییز ۸۱ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386ساعت 13:25 توسط آزاده . خ |
|
|
ای همیشه آشنا مانده در دلم ٬ به خدا می سپارمت.... خوب بی مثال من ٬ به طپش های دل می سپارمت... تنها امید شب زنده داری هاو بی قراری های من٬ به دل دوست می دارمت! تا ابد ٬تا غروب روز نا امیدی منتظر می مانم به یک اشاره ات... خداحافظ ای آرامش دل بی توقعم.. خداحافظ ای صدای لبهای بی تکلمم... من با تو می مانم هر جا که باشی و نباشی.. تا ابد ٬تا غروب روز نا امیدی ام... پنجاه و یکمین روز از زمستان ۸۶
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386ساعت 11:47 توسط آزاده . خ |
|
|
some body is laughing at me... with beautiful small lips some body is looking at me with his deep dreamy eyes some body is calling me in the wind with his light voice like a skylark some body is walking toward me skulk and skulk how can I k now him who is he I dont know For you..who i don't know you..just i can feel you... seventy two days past fall 1384 |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386ساعت 10:49 توسط آزاده . خ |
|
|
تو همه وجودمی کجا برم بدون تو
چه کنم یادم نره صدای خنده های تو تو برام مقدسی مثل حبابای نگام تو مثه خواب می مونی وقتی میای روی چشام تو برام ترانه ای وقتی بهم زل می زنی یه کتاب فال حافظ که برام بر می زنی تو یه قاصدک تو جاده یا همون مقصد راهی یه ستاره توی شبهام ٬ یا همون چشمک ماهی تو مثه راز گل سرخ چه نجیبی تو چه پاکی تو یه عاشق صمیمی تو یه گم کردهُ راهی تو همه امیدمی ٬ وجودمی٬ حقیقتی تو یه ناجی تو سیاهی ٬تو تمام زندگیمی پنجاه وپنجمین روز از پایز ۸۲ |
|
+ نوشته شده در
شنبه یازدهم اسفند 1386ساعت 19:28 توسط آزاده . خ |
|
|
همراز این دلها تویی
همساز این نی ها تویی "در خلوت و تنها یی ام تنها تویی ٬تنها تویی" با تو منم در آسمان ٬ همسان یک رنگین کمان تندی نکن ٬ تندی نکن با من نشو تیرو کمان این دل رها در بند توست قبل از همه پا بند توست! روز وصالم مرگ غم تنها امیدش وصل توست با من بمان تنها منم٬ آزادهُ رسوا منم... اینجاست قانون وفا: چوپان تویی٬ صحرا منم...! شصت وششمین روز از زمستان ۸۳
|
|
+ نوشته شده در
شنبه یازدهم اسفند 1386ساعت 18:48 توسط آزاده . خ |
|
|
ای تنی که با منی و دور از تنی و اینگونه ای که با منی...
ای تنی که راز آرامش منی بیا و با من بمان دمی و بخوان نجوای بی همدمی... ای غمی که باعث آرامش دلی و همواره با منی و کمی مبهمی! اینگو نه خطابت کنم: تنها و تنها امید بودنی... پنجشنبه ـ پنجاهمین روز از زمستان۸۶ |
|
+ نوشته شده در
شنبه یازدهم اسفند 1386ساعت 18:29 توسط آزاده . خ |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
اگر ز بال بلندت پری به من برسد
قسم می خورم.. به ارتفاع تمنای عشق می بالم.... |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1387 اردیبهشت 1387 اسفند 1386 |
|
RSS
|